Artykuły opublikowane

Słowo ludu (nr 8320) 22 września 1973r.
16-01-2004
T.K.

Długość życia zwierząt i człowieka.
Szacowne zdrowie (cz.III)

 U różnych gatunków zwierząt maksymalna długość życia jest bardzo zróżnicowana, przedstawiciele tego samego gatunku, żyjący nawet w podobnych warunkach środowiskowych, też nie jednakowo długo żyją. Różnice w długości życia u pokrewnych gatunków zwierząt bywają często bardzo duże. Gryzonie np. żyją stosunkowo krótko. Ale z jakich powodów wiewiórka żyje 10 razy dłużej od szczura?. Oba gatunki należą do tego samego rzędu gryzoni, są podobnej wielkości, a różnica w maksymalnej długości życia między nimi jest ogromna. Jakie czynniki środowiskowe spowodowały wydłużenie życia u wiewiórki, a skrócenie u szczura? Czy można te czynniki poznać, czy można wnioski z nich wynikające zastosować u człowieka?.



Ptaki przeważnie żyją dość krótko, ale np. sowy i sokoły mogą dożyć ponad 100 lat. Czy i jak różnią się od innych gatunków ptaków oraz które z tych różnic mają decydujący wpływ na ich znacznie dłuższą szansę przeżycia?
   Dlaczego żółw może żyć kilkaset lat , nie wykazując przy tym objawów starzenia się, a człowiek żyje znacznie krócej, przy czym wiele objawów przedwczesnego starzenia się występuje u niego już w okresie dzieciństwa?.

Różne narządy człowieka dojrzewają w różnym wieku. Niektóre osiągają dojrzałość u jednych ludzi  poniżej 12 roku życia, u innych dopiero w 18-20 roku życia. Kora mózgowa dojrzewa u ludzi w wieku 23-25 lat, a rdzeń kręgowy pełną dojrzałość osiąga w wieku 40, a nawet 45 lat. Od kilku tysiącleci obserwuje się przyspieszenie dojrzewania ludzi, nierównomierne przyspieszenie dojrzewania poszczególnych narządów człowieka. To przyspieszone dojrzewanie łączy się ze wzrostem przeciętnej wagi i wysokości ludzi, a także ze stopniowym upośledzeniem ich sprawności fizycznej i umysłowej, z ogromnym wzrostem zachorowań na wiele chorób określanych mianem cywilizacyjnych, a również i ze skróceniem teoretycznej długości życia człowieka. Na podstawie wzrostu przeciętnej długości życia ludzi w ostatnich latach powszechnie uważa się, że długość życia ludzi wzrasta. Czy tak jest istotnie? Czy naprawdę żyjemy dłużej niż nasi przodkowie?

   Wzrost przeciętnej długości życia w krajach o wysokiej stopie życiowej został osiągnięty tylko dzięki spadkowi śmiertelności wśród niemowląt. Co więcej, wzrost przeciętnej długości życia ludzi jest mniejszy niż by wynikało to ze spadku śmiertelności ludzi w młodszych grupach wieku. Długość życia ludzi, którzy np. przeżyli 65 lat (w ciągu ostatnich 60 lat w USA), mimo postępów medycyny, higieny i epidemiologii, nie spadła wcale, czyli faktycznie skróciła się.

   W USA żyje obecnie około 11 tysięcy ludzi w wieku ponad 100 lat, ale taki sam, lub wyższy odsetek, spotykano we wszystkich poprzednich okresach. R. Dubos, autor przetłumaczonej na język polski książki pt. „Człowiek, środowisko, adaptacja” obserwował chorego, który zmarł na zapalenie płuc w 107,5 r. życia. Sekcja zwłok zmarłego wykazała, że serce miał silne i zdrowe, a tętnice prawidłowe. Obserwował również człowieka w wieku 150 lat. Starzec ten był niski, żylasty, zawsze pracował fizycznie, a jego sprawność fizyczna i umysłowa była zdumiewająca. Wg tego autora w r. 1635 przybył do Londynu Tomasz Parr, człowiek w wieku 152 lat, na co posiadano wówczas niezbite dowody. „Przedstawiony królowi Karolowi I, stosownie karmiony i pojony, na skutek czego wkrótce zmarł”. Sekcja wykonana przez sławnego Wiliama Harvesa wykazała, że wszystkie narządy starego Parra były zupełnie prawidłowe, nie stwierdzono nawet zwapnienia chrząstek żebrowych.

Dragenberg, duński marynarz i żołnierz, prowadził życie awanturnicze i niebezpieczne, żył 146 lat.

   W ZSRR najstarszy człowiek, Szirak Muslimow, ukończył 165 lat. Wg Glass najstarszym człowiekiem na Ziemi jest mieszkaniec irlandzkiej wsi Kelus, Said Ali, liczący blisko 200 lat. Ożenił się w 1795 roku.

   Według Platona, Ksenofonta i Pitagorasa przodkowie Greków, Pelazgowie żyli co najmniej po 200 lat, do końca życia zachowywali zdrowie i sprawny umysł. W 40 roku życia byli uważani za dojrzałych, w 70 byli dopiero w pełni sił.

   Wg Legranda i Frenkla przeciętny wiek w chwili zgonu, obliczony dla 190 znakomitych mężów epoki klasycznej starożytności wynosił 71,9 lat. Dla 489 znakomitych osób zmarłych w pierwszym dziesięcioleciu XX wieku wynosił 71 lat. Mimo, że w XIX i XX wieku ilość szkodliwych czynników środowiskowych zagrażających życiu ludzi mądrych w porównaniu do starożytności znacznie się zmniejszyła, to długość życia tych ludzi nie zwiększyła się a raczej skróciła. Jeszcze 2000lat temu za człowieka w pełni dojrzałego uważano człowieka ponad 30-letniego. Mojżesz po wyprowadzeniu Izraelitów z Egiptu potrzebował 40 lat, aby w surowych warunkach i na dobrej diecie wychować pokolenie silnych i drapieżnych wojowników. Właśnie 40 lat było potrzeba, by dzieci dojrzały, ale też żeby wojownicy byli młodzi, bo tylko młodych można było namówić do walki. W owych czasach człowiek dojrzewał w 40 r. życia, stąd teoretyczna długość życia mogła sięgać 40+5-6 razy 40, czyli około 240-280 lat. Liczby te tłumaczą przyczynę długiego życia biblijnych wodzów i kapłanów, którzy mieli większe możliwości wykorzystania do końca swej teoretycznej szansy przeżycia, dzięki lepszym warunkom środowiskowym, wynikającym z ich pozycji społecznej.

   Dojrzewanie rdzenia kręgowego u współczesnego człowieka(najstarszej i najmniej podatnej na wpływy środowiska części układu nerwowego) dopiero po 40 r. życia pozwala sądzić, że kiedyś, gdy człowiek dojrzewał dopiero po 40r. życia, jego długość życia mogła sięgać nawet 300 lat. Z powodu pogarszania się warunków środowiskowych, stopniowo skracał się okres wzrostu i dojrzewania człowieka, przyspieszało dojrzewanie jego narządów, szczególnie narządów bardziej podatnych na wpływy zmieniającego się środowiska, skracała się i nadal się skraca teoretyczna i faktyczna długość życia ludzi. Z drugiej strony badania antopologiczne szczątków człowieka przedhistorycznego wskazują, że przeciętna długość życia była wówczas niska, że bardzo mało ludzi dożywało 60 lat.

Wnioski wyciągnięte na podstawie szczątków kośćca mogą być fałszywe w samym założeniu, gdyż w badaniach określa się wiek kostny na podstawie porównania z wiekiem kostnym współczesnego człowieka, co musi budzić poważne zastrzeżenia. Obecnie człowiek dojrzewa znacznie wcześniej, a jego układ kostny dojrzewa i starzeje się znacznie szybciej od wieku innych narządów. Współczesna 11-letnia otyła dziewczynka ma wiek kostny 18-letniej współczesnej kobiety i gdyby zmarła, to antropolog określiłby jej wiek na podstawie kośćca zgodnie ze stanem faktycznym dla wieku kostnego, czyli na 18 lat.

  Czaszka człowieka sprzed kilku tysięcy lat nawet ponad 100-letniego, może mieć cechy charakterystyczne dla współczesnego 30-letniego człowieka. Chrząstki żebrowe kostnieją u człowieka w wieku 40-50 lat. Jaki był wiek kostny ponad 150-letniego starego Parra, skoro Wiliam Harvey stwierdził, że jego chrząstki nie były zwapniałe, a nie ma podstaw, by nie wierzyć temu skrupulatnemu i mądremu lekarzowi?

   W latach 20 w Polsce poborowi w czasie służby wojskowej rośli przeciętnie o 3-4 cm. Obecnie np. w wojskach powietrzno-desantowych żołnierze po 2 latach służby na skutek przedwczesnego starzenia się chrząstek zmniejszają się przeciętnie o prawie 1cm.

   U coraz większej liczby dzieci i w coraz  młodszym wieku występują trzeszczenia podczas ruchów stawowych, a przecież to nic innego, jak przedwczesne starzenie się chrząstek i początek zmian zwyrodnieniowych stawów. Warunki środowiskowe w jakich żyje współczesny człowiek są niekorzystne i nadal pogarszają się. Tzw. szkodliwości współczesnej cywilizacji, które uważa się za najbardziej szkodliwe dla człowieka są w rzeczywistości mało istotne. Bez współczesnej techniki, tempa życia, stresów, zatrucia środowiska, te naprawdę szkodliwe czynniki oddziaływały na ludzi w przeszłości wielokrotnie, one to spowodowały upadek cywilizacji starożytnego Egiptu, Gracji czy Rzymu, one wreszcie były przyczyną degeneracji klasy panującej w Polsce w czasach saskich i upadku państwa polskiego. O tym, jakie to czynniki i jak z nimi walczyć, napiszę w następnym artykule.

 

Jan Kwaśniewski.

źr.inf. archwum dr-a J.K.
[Wstecz]


Aktualności
Zapowiedzi
Dr Kwaśniewski
Żywienie Optymalne
Dieta Optymalna
Artykuły do publikacji
Artykuły opublikowane
Prasa
Kuchnia Optymalna
Prezentacja żywności optymalnej
Książki
Uroczystość w Chełmie.
więcej » 
Copyright © 2004-2014 Jan Kwaśniewski & Tomasz Kwaśniewski